تاریخچه ریکوردر

قدیمی‌ترین ساز بادی شناخته‌شده از نوع سوتی در مقبره‌ای در انگلستان کشف شده است که مربوط به عصر آهن می‌باشد و نشان می‌دهد که این سازها سابقه‌ای چندین هزار ساله دارند. با این وجود، این‌گونه سازهای ابتدایی اغلب نظامی متفاوت با سازهای امروزی داشته‌اند. تاریخ دقیق پیدایش اولین ریکوردرهای واقعی در اروپا همیشه مورد بحث بوده است. احتمالاً این تاریخ بین ۶۰۰ الی ۷۰۰ سال پیش بوده است، اما در عین حال این برداشت سطحی خواهد بود که این ساز در طول زمان دستخوش تغییراتی نشده باشد و متأسفانه مشهورترین نمونه باقی مانده از یک ریکوردر ابتدایی که در یک خندق در شهر در کشور هلند در سال ۱۹۴۰ کشف شد، تکه‌تکه و غیر قابل تشخیص بوده است. تاریخ ساخت این ریکوردر را سال ۱۴۱۸ برآورد کرده‌اند. بهترین توصیفی که می‌توان از ریکوردرهای ابتدایی داشت این است که سازهای ساده‌ای بوده‌اند با صدای قوی و پهنه کوچکی از نت‌ها. ریکوردر‌های دوره رنسانس قدیمی‌ترین ریکوردرهایی هستند که اطلاعات نسبتاً خوبی از آنها در دسترس است و مربوط به اواخر دوره رنسانس (قرن ۱۶) هستند. این سازها به شکل مطلوبی بازسازی شده‌اند. صدای ریکوردرهای رنسانس معمولاً برای اشخاصی که با صدای نرم و ظریف سازهای رایج آشنا هستند، نامأنوس می‌باشد. ریکوردرهای رنسانس سازهای بسیار قوی بوده‌ و خصوصاً در نت‌های پایین‌تر صدای بلندتر و خشن‌تری داشته‌اند. اکثر ریکوردرهای رنسانس پهنه‌ای کمتر از دو اکتاو (یک اکتاو و دو نت) داشته‌اند. در ریکوردرهای رنسانس بخش میانی بسیار بزرگ‌تر بوده است و کم‌و‌بیش شکل مخروطی داشته‌اند. این سازها شکل بسیار ساده‌ای داشته‌اند و از کنده‌کاری‌های زینتی در آنها استفاده نمی‌شده است. سازهای اولیه یک‌تکه ساخته می‌شده‌اند، اما بعدها برای آسان‌تر شدن کار در دو بخش ساخته شده‌اند که معمولاً با استفاده از حلقه‌ای چوبی یا برنجی به هم متصل می‌شده‌اند. جالب اینجاست که در دوره رنسانس تأکیدی بر اینکه کدام دست بالاتر قرار گیرد وجود نداشته است و برخی از سازهای باقی مانده در زیر دو سوراخ دارند که یکی برای نوازندگان چپ‌دست و دیگری برای نوازندگان راست‌دست تعبیه شده است. سوراخ بدون استفاده معمولاً بوسیله موم پر می‌شده است. ریکوردهایی که امروزه استفاده می‌شوند برگرفته از ریکوردرهای پیچیده باروک هستند. در قرن ۱۷ ریکوردر دستخوش تغییراتی شد: حالت مخروطی بخش میانی بیشتر شد و سازندگان این ساز تلاش زیادی را برای وسیع‌تر کردن پهنه نت‌ها و تولید صدای ظریف‌تر و متعادل‌تر آغاز نمودند تا ریکوردر ساز مناسبی برای تک‌نوازی گردد. به همین دلیل بزرگ‌ترین قطعات سولو برای ریکوردر در همین دوره ساخته شده است. همزمان از ریکوردرها در موسیقی ارکسترال نیز استفاده می‌شده است. در اوایل قرن ۱۸ فلوت عرضی کم‌کم متداول شد. بزرگ‌ترین مزیت این فلوت نسبت به ریکوردر اینست که دارای صدای بلندتر و پهنه وسیع‌تری از نت‌ها می‌باشد. بنابراین این نوع فلوت برای موسیقی ارکسترال مناسب‌تر بوده و به مرور رواج بیشتری یافت.از ریکوردر به مرور زمان کمتر و کمتر استفاده می‌شد تا اینکه تقریباً استفاده از آن منسوخ گردید. در قرن ۱۹ به ندرت نواخته می‌شد و بیشتر به عنوان یک ساز تاریخی به آن می‌پرداختند. هنر ساخت ریکوردر نیز عملاً منسوخ شد. این ساز در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ هنگامی که تغییراتی در آن ایجاد نمود دوباره مورد استفاده قرار گرفت.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

اسکرول به بالا